چگونه می توان از ویلچر در یک محیط توانبخشی استفاده کرد؟

ویلچرها بسیار فراتر از حمل و نقل ساده در بیمارستان ها، کلینیک ها، مراکز درمانی و مراکز مراقبت طولانی مدت خدمت می کنند. پیشرو تولید کننده عمده ویلچر تشخیص دهید که این دستگاه ها به عنوان شرکای فعال در بازیابی، ابزارهایی برای حفظ عملکرد و پل هایی به سوی استقلال بیشتر عمل می کنند.

ویلچر به عنوان یک ابزار درمانی

در توانبخشی، ویلچر به ندرت تنها راهی برای حرکت از تخت به باشگاه درمانی است. درمانگران سیستم های نشستن را با همان دقتی که در برنامه های ورزشی اعمال می کنند انتخاب و تنظیم می کنند. موقعیت مناسب می تواند از مفاصل در حال بهبود محافظت کند، از آسیب های فشاری جلوگیری کند، اسپاستیسیتی را کاهش دهد و حتی بر الگوهای تنفسی پس از آسیب عصبی تأثیر بگذارد. برای مثال، یک قاب شیب‌دار، امکان تغییر وزن کنترل‌شده را فراهم می‌کند که تنه را در پاها کاهش می‌دهد و در عین حال تنه را ثابت نگه می‌دارد. تکیه‌گاه‌های خوابیده، زاویه لگن را باز می‌کنند تا رانش اکستانسور را در بیماران مبتلا به آسیب مغزی مدیریت کنند. بالشتک‌هایی با فوم کانتور یا طرح‌های سلول هوا، فشار را در ساعات طولانی نشستن توزیع می‌کنند و به پوست فرصتی برای بهبودی بین جلسات درمانی می‌دهند.

متخصصان کار و فیزیوتراپ اغلب صندلی‌های چرخدار را در محل تغییر می‌دهند - با اضافه کردن تکیه‌گاه‌های جانبی، تنظیم ارتفاع کف پا، یا تغییر به ارتفاع پایین‌تر از صندلی تا کف - به طوری که بیمار بتواند برای تمرینات اندام فوقانی به میز برسد یا با خیال راحت جابجایی زمین را انجام دهد. صندلی به جای اینکه مانعی برای آن باشد بخشی از برنامه درمانی می شود.

تحرک اولیه در بخش مراقبت‌های حاد و مراقبت‌های ویژه

اکنون بیمارستان ها تشخیص داده اند که ماندن بیماران در رختخواب برای هفته ها منجر به از دست دادن عضلات، سفتی مفاصل و زمان بهبودی طولانی تر می شود. برنامه های تحرک اولیه، صندلی های چرخدار را که با دقت انتخاب شده اند به بخش های مراقبت های ویژه و حاد می آورند. مدل‌های عریض و پایدار با دسته‌های قابل جابجایی و تکیه‌گاه‌های پا بالا به پرستاران این امکان را می‌دهند که بیماران را در عرض چند روز پس از عمل جراحی یا از شیر گرفتن تهویه به حالت عمودی بنشانند. صندلی‌های قلبی – اساساً صندلی‌های چرخ‌دار تقویت‌شده – به بیماران قلبی پس از عمل اجازه می‌دهند در حالی که تجهیزات مانیتورینگ متصل می‌مانند، با پاهای بالا بنشینند. این جلسات کوتاه و نظارت شده گردش خون را بهبود می بخشد، ماهیچه های تنفسی را تقویت می کند و خلق و خو را در مرحله ای که راه رفتن هنوز غیرممکن است بهبود می بخشد.

حتی در بخش‌های سکته مغزی، بیمارانی که هنوز نمی‌توانند بایستند از صندلی‌های چرخدار بهره‌مند می‌شوند که امکان کج شدن کنترل‌شده و تحمل وزن را از طریق پاها فراهم می‌کند. چند دقیقه نشستن پشتیبان هر روز بدن را برای مرحله بعدی آماده می کند: قاب های ایستاده، میله های موازی، سپس راه رفتن مستقل.

حمایت از اهداف خاص توانبخشی

توانبخشی عصبی

پس از آسیب نخاعی، سکته مغزی یا آسیب مغزی تروماتیک، درمانگران از ویژگی های صندلی چرخدار برای شکل دادن به بهبودی استفاده می کنند:

• عمق قابل تنظیم صندلی و زاویه پشتی باعث کنترل فعال صندوق عقب می شود.
• دستگاه‌های ضد نوک، چرخش ایمن به سمت عقب را برای بیمارانی که بعداً یاد می‌گیرند بر روی حاشیه‌ها حرکت کنند، فراهم می‌کنند.
• سیستم‌های محرک یک بازو به بیماران همی پلژیک کمک می‌کند تا با سمت قوی‌تر پیشرانه را تمرین کنند، در حالی که بازوی ضعیف‌تر مهارت را به دست آورد.
• فریم های سبک، یادگیری الگوهای پیشرانه کارآمدی را که از شانه ها برای چندین دهه استفاده در آینده محافظت می کنند، آسان تر می کند.

ریکاوری ارتوپدی و پس از جراحی

به دنبال تعویض مفصل ران یا زانو، شکستگی اندام تحتانی یا قطع عضو، ویلچرها به طور موقت وزن کامل بدن را می گیرند. تکیه‌گاه‌های پا بالا ورم را کاهش می‌دهد، در حالی که سطوح صندلی محکم تراز لگنی خنثی را حفظ می‌کنند. با پیشرفت روند بهبودی، درمانگران به تدریج صفحات پا را پایین می‌آورند تا پای بهبودی وزن بیشتری را بپذیرد و ویلچر را به یک ابزار درجه‌بندی شده برای تحمل وزن تبدیل می‌کند.

توانبخشی کودکان

کودکان مبتلا به فلج مغزی، اسپینا بیفیدا یا دیستروفی عضلانی نیاز به نشستن دارند که با آنها رشد کند و از وضعیت بدنی در حال رشد حمایت کند. سیستم‌های مدولار به درمانگران اجازه می‌دهند تا با بهبود کنترل موتور، مهارهای قفسه سینه، تکیه‌گاه‌های سر و گوه‌های ابدکتور را اضافه یا حذف کنند. رنگ‌های روشن و فریم‌های سبک وزن، درمان مبتنی بر بازی را تشویق می‌کنند - هل دادن صندلی به بازی تبدیل می‌شود که بازوها را تقویت می‌کند و علت و معلولی را آموزش می‌دهد.

آموزش مهارت های ویلچر به عنوان درمان رسمی

بسیاری از برنامه های توانبخشی در حال حاضر شامل آموزش ساختاری مهارت های ویلچر می شوند، به همان شیوه ای که برای آموزش راه رفتن برنامه ریزی می کنند. بیماران چرخش های شکل هشت، چرخ زدن بر روی موانع کوچک، مذاکره با سطح شیب دار و انتقال به سطوح مختلف را تمرین می کنند. شواهد نشان می دهد که کاربران با اعتماد به نفس ویلچر سریعتر از آسیب بهبود می یابند، رضایت بیشتری از زندگی را گزارش می دهند و تقاضاهای کمتری از مراقبین دارند. تمرین اغلب در کف های صاف سالن بدنسازی شروع می شود و به محیط های واقعی - حاشیه، چمن، سنگ ریزه - پیشرفت می کند، بنابراین مهارت ها مستقیماً به خانه و جامعه منتقل می شود.

برنامه ریزی بلند مدت تحرک

برنامه ریزی ترخیص از روز ورود بیمار شروع می شود. تیم های توانبخشی می پرسند:

• آیا فرد به پیاده روی مستقل برمی گردد یا حرکت با چرخ راه حل بلندمدت است؟
• چه تغییراتی در خانه واقع بینانه است؟
• کدام ویژگی ویلچر ده یا بیست سال بعد از عوارض ثانویه جلوگیری می کند؟

برای افرادی که مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس پیشرونده هستند، تیم ممکن است امروز یک قاب دستی سبک وزن را انتخاب کند که بعداً می‌تواند کمک برقی اضافه کند. یک پاراپلژیک جوان یک صندلی تیتانیومی سفت و سخت که برای ورزش و اشتغال بهینه شده است دریافت می‌کند، در حالی که یک فرد سالخورده که از سکته مغزی جان سالم به در می‌برد، صندلی برقی شیب‌دار دریافت می‌کند که مراقبان می‌توانند به راحتی آن را مدیریت کنند.

کلینیک های نشستن، درمانگران، پزشکان و تکنسین ها را برای ارزیابی دقیق گرد هم می آورند. سیستم های نقشه برداری فشار، نواحی پرخطر را روی باسن و ران ها نشان می دهد. اندازه گیری های وضعیتی زاویه تکیه گاه ها و تکیه گاه های سر را هدایت می کند. دوره‌های آزمایشی با صندلی‌های قرض‌دهنده به بیماران این امکان را می‌دهد که گزینه‌ها را در خانه‌های واقعی خود قبل از تصمیم‌گیری نهایی آزمایش کنند.

انتقال از بیمارستان به جامعه

ادغام مجدد موفق جامعه به چیزی بیش از خود ویلچر بستگی دارد. برنامه‌های مربی همتا، کاربران جدید را با افراد باتجربه‌ای که تکنیک‌های مهار را نشان می‌دهند یا استراتژی‌های حمل‌ونقل عمومی را به اشتراک می‌گذارند، متصل می‌کنند. بازدیدهای ارزیابی خانه، درهای باریک یا راهروهای شیب دار را زود شناسایی می کنند، بنابراین درخواست های مالی برای رمپ ها یا اصلاحات وسیله نقلیه آغاز می شود در حالی که بیمه همچنان اقامت های توانبخشی را پوشش می دهد.

با تغییر قدرت و انعطاف پذیری، درمانگران اجتماعی به تنظیم صندلی ادامه می دهند. بالشتکی که در بیمارستان به خوبی کار می کند ممکن است پس از ماه ها استفاده روزانه بیش از حد فشرده شود. پیگیری منظم از تبدیل شدن مشکلات کوچک مانند قرمزی پوست، وضعیت سر خوردن، درد شانه جلوگیری می کند.

پیشگیری از عوارض ثانویه

متخصصان توانبخشی به دهه های آینده فکر می کنند. صدمات ناشی از استفاده بیش از حد شانه همچنان یکی از دلایل درد در میان استفاده کنندگان طولانی مدت ویلچر دستی است. درمانگران تکنیک های پیشرانه کم برخورد را آموزش می دهند و قاب های فوق سبک را توصیه می کنند که نیروی فشار را کاهش می دهد. چرخ‌های کمکی یا سیستم‌های هیبریدی به شانه‌ها استراحت دوره‌ای می‌دهند بدون اینکه مزایای قلبی-عروقی چرخش دستی را به خطر بیندازند.

پیشگیری از آسیب فشاری انتخاب مناسب بالشتک را با آموزش در مورد تغییر وزن هر پانزده تا بیست دقیقه ترکیب می کند. ویژگی‌های شیب و دراز کشیدن تعبیه‌شده در بسیاری از صندلی‌های توانبخشی باعث می‌شود این جابجایی‌ها زمانی که کاربر نتواند به‌طور مستقل آن‌ها را انجام دهد، به صورت خودکار انجام می‌شود.

نقش مراقبین و آموزش خانواده

اعضای خانواده تکنیک های هل دادن ایمن، نحوه جمع کردن صندلی برای حمل و نقل و تعمیر و نگهداری اولیه را یاد می گیرند - چک کردن فشار باد لاستیک، تمیز کردن بالشتک ها، تشخیص پیچ و مهره های شل. هنگامی که مراقبان هدف درمانی پشت هر ویژگی را درک می کنند، به جای اینکه ناخواسته علیه آنها کار کنند، اهداف بالینی را در خانه تقویت می کنند.

همکاری بین رشته ای

انتخاب و تنظیم موفقیت آمیز ویلچر در محیط های پزشکی و توانبخشی به همکاری نزدیک بین متخصصان مختلف متکی است. هر یک از اعضای تیم دانش متمایز را ارائه می دهد که راه حل نهایی را شکل می دهد:

پزشکان تشخیص پزشکی، جدول زمانی بهبودی مورد انتظار و هر شرایطی را که می‌تواند بر انتخاب صندلی‌ها تأثیر بگذارد، مانند الگوهای اسپاستیسیته یا مراحل بهبود استخوان، تعیین می‌کنند.

فیزیوتراپیست‌ها قدرت عضلانی، تحرک مفاصل، واکنش‌های تعادلی و روش‌های انتقال ایمن را اندازه‌گیری می‌کنند تا میزان حمایت یا آزادی صندلی را تعیین کنند.

کاردرمانگران عملکرد دست، توانایی دستیابی و انجام فعالیت‌های روزانه - خوردن، نوشتن یا استفاده از تلفن - را بررسی می‌کنند تا مطمئن شوند که دسته‌ها، سینی یا کنترل‌ها در کارهای ضروری تداخل ندارند.

تکنسین های صندلی و مهندسان توانبخشی این مشاهدات بالینی را به تصمیم گیری در مورد تجهیزات بتن تبدیل می کنند: استحکام قاب، نوع بالشتک، موقعیت چرخ و تنظیمات الکترونیکی.

مددکاران اجتماعی و مدیران پرونده تأیید بودجه، اسناد بیمه، و پیوندهایی به برنامه‌های اجتماعی را انجام می‌دهند، بنابراین صندلی توصیه‌شده در واقع پس از خروج بیمار از مرکز قابل دریافت است.

جلسات منظم تیم، همه را با تغییر وضعیت بیمار به‌روز می‌کند و از تاخیر و عدم تطابق تجهیزات جلوگیری می‌کند.

تحقیق و توسعه مداوم

بسیاری از مراکز توانبخشی داده‌های عملی را از بیماران خود جمع‌آوری می‌کنند - میزان آسیب‌های فشاری، نمرات درد گزارش‌شده، مسافت روزانه و مشارکت کلی در فعالیت. این اعداد واقعی تغییرات کوچک اما مهمی را در دستورالعمل‌های صندلی راهنمایی می‌کنند.

مکالمه مستقیم بین درمانگران و شرکت‌هایی که صندلی‌ها را برای ارتقای ثابت و مفید می‌سازند: قاب‌هایی که سریع‌تر برای اعضای خانواده تا می‌شوند، سیستم‌های شیب‌دار که با صدای کمتری در اتاق‌های مشترک بیمارستان کار می‌کنند، نشانگرهای باتری که خواندن راحت‌تر هستند، و طرح‌های چرخ‌هایی که در برابر سایش در مسیرهای خارج از منزل مقاوم هستند. هر بهبودی از تجربه خط مقدم به جای حدس‌های آزمایشگاهی ناشی می‌شود و اطمینان حاصل می‌کند که نسل بعدی ویلچرها با نیازهای واقعی روزانه بیشتر مطابقت دارند.

در محیط های پزشکی و توانبخشی، ویلچر چیزی بیش از حمل و نقل ساده است. آنها شرکای فعال در توانبخشی، توسعه مهارت ها و زندگی مستقل طولانی مدت هستند. از آموزش راه رفتن عمودی محتاطانه بیمار در مراقبت‌های اورژانسی گرفته تا انتخاب نهایی ویلچری که می‌تواند برای سال‌ها در خانه یا محل کار استفاده شود، هر ویژگی و تنظیم منعکس‌کننده استدلال بالینی دقیق و کار گروهی واقعی است. Sweetrich، به عنوان شرکتی که این واقعیت بالینی را به تجهیزات قابل اعتماد و انسان محور ترجمه می کند، متعهد به تحقق اهداف توانبخشی در زندگی روزمره است و هر صندلی چرخدار را برای بیمارستان ها، کلینیک ها و خانه ها فراهم می کند.