طراحی ارگونومیک برای یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان به چه معناست

سفر می تواند تجهیزات حرکتی را در موقعیت هایی قرار دهد که با سفرهای روزمره در اطراف خانه یا محله متفاوت است. یک سوارکار ممکن است نیاز داشته باشد بعد از راه رفتن در ایستگاه بنشیند، موقعیت خود را قبل از حرکت مجدد تنظیم کند، یا در حالی که توسط چمدان و افراد دیگر احاطه شده است، کنترل ها را به کار ببندد. هنگامی که اقدامات مشابه در طول سفر تکرار شوند، جزئیات طراحی کوچک می توانند قابل توجه باشند.

برای یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان ، طراحی ارگونومیک ارتباط نزدیکی با نحوه تعامل طبیعی یک فرد با وسیله نقلیه دارد. ارتفاع صندلی، موقعیت دسته، فضای پا، چیدمان کنترل و فضای ورودی همگی بر حرکت تأثیر می گذارند. یک بدن جمع و جور ممکن است برای سفر مفید باشد، اما ساختار کوچکتر هنوز هم باید فضای کافی برای حرکت عادی بدن باقی بگذارد.

طراحی انسان محور به جای قاب، با سوارکار شروع می شود. به جای این که بپرسند چگونه یک جزء می تواند در یک ساختار کوچکتر قرار بگیرد، طراحان می توانند نحوه حرکت دست ها، پاها، پشت و پاهای شخص را قبل، در حین و بعد از هر عمل در نظر بگیرند. چنین تفکری می‌تواند بدون افزودن ویژگی‌های غیرضروری باعث شود تا عملیات روزمره کمتر احساس شود.

طراحی ارگونومیک در اسکوتر مسافرتی به چه معناست؟

طراحی ارگونومیک گاهی اوقات فقط با یک صندلی راحت همراه است. در عمل، راحتی از رابطه بین چندین بخش ناشی می شود. یک سوارکار باید بدون کشش بیش از حد به کنترل ها برسد، پاها را به طور طبیعی قرار دهد، بدون حرکت نامناسب به صندلی وارد شود و از آن خارج شود و در حین سفر وضعیت نشستن معقولی را حفظ کند.

سفر لایه دیگری از تقاضا را ایجاد می کند. اسکوتر ممکن است برای یک سواری کوتاه استفاده شود، پارک شود، تا شود، دوباره باز شود و کمی بعد از آن استفاده شود. هر تغییر مستلزم تعامل با ساختار است. دسته ای که دسترسی به آن آسان باشد، صندلی که اجازه ورود ساده را می دهد، یا یک نقطه تاشو که در موقعیت طبیعی دست قرار می گیرد، می تواند چنین انتقالی را آسان تر کند.

حرکت بدن راهنمایی مفیدی را در طول طراحی ارائه می دهد. حرکت به سمت جلو باعث حرکت شانه و بازو می شود، در حالی که چرخش بدن موقعیت باسن و پاها را تغییر می دهد. خم شدن به طور کلی نیاز به نوع دیگری از حرکت دارد. طرحی که مکرراً خواستار خم شدن یا کشش غیر ضروری است، می تواند در طول یک روز طولانی سفر خسته کننده شود.

چندین حوزه با هم شایسته توجه هستند:

• موقعیت صندلی و ارتفاع ورودی
• فاصله بین سوارکار و کنترل
• جای پا و فاصله پا
• موقعیت دسته و گرفتن
• قابلیت مشاهده اطلاعات عملیاتی اولیه
• دسترسی به نقاط تاشو

هیچ یک از ویژگی ها نیازی به کار به تنهایی ندارند. رابطه آنها تعیین می کند که چگونه اسکوتر به طور طبیعی برای سوارکار مناسب است.

چگونه وضعیت صندلی بر راحتی روزمره تأثیر می گذارد

وضعیت صندلی تأثیر مستقیمی بر نحوه ورود، نشستن، حرکت و خروج سوارکار دارد. صندلی‌ای که خیلی پایین می‌نشیند می‌تواند ایستادن را برای برخی از کاربران سخت‌تر کند، در حالی که وضعیت خیلی بالا ممکن است هنگام قرار دادن پاها روی زمین به تلاش بیشتری نیاز داشته باشد.

عمق صندلی نیز مهم است. یک صندلی عمیق می تواند پشتیبانی بیشتری را فراهم کند، اگرچه عمق بیش از حد ممکن است مانع از قرار دادن راحت پشتی توسط کاربران کوتاهتر در برابر صندلی شود. یک موقعیت کم عمق ممکن است باعث حرکت بیشتر پا شود، اما حمایت ناکافی می تواند بر وضعیت بدن تأثیر بگذارد.

زاویه پشتی نیز تجربه نشستن را تغییر می دهد. سوارکاری که به صورت عمودی می نشیند به موقعیت حمایتی متفاوتی نسبت به کسی که حالت آرام تری را ترجیح می دهد نیاز دارد. عناصر قابل تنظیم می توانند انعطاف پذیری مفیدی را ارائه دهند، اگرچه تنظیم باید برای استفاده روزمره به اندازه کافی ساده باشد.

محل قرارگیری صندلی نیز باید با ناحیه کنترل مطابقت داشته باشد. وقتی کنترل‌ها خیلی دورتر می‌نشینند، سوار ممکن است برای رسیدن به آنها به جلو خم شود. هنگامی که کنترل ها خیلی نزدیک قرار می گیرند، بازوها ممکن است در یک موقعیت غیر طبیعی باقی بمانند. فاصله مناسب باعث می شود دست ها در نزدیکی کنترل ها استراحت کنند و در عین حال شانه ها را نسبتاً آرام نگه می دارد.

بنابراین طراحی صندلی را می توان به عنوان بخشی از یک منطقه عملیاتی بزرگتر به جای یک ویژگی راحتی مجزا در نظر گرفت. بالشتک، قد، حمایت از پشت، موقعیت پا و کنترل همه بر یکدیگر تأثیر می گذارند.

چرا ورود آسان برای سوارکاران مسن تر اهمیت دارد؟

سوار شدن به اسکوتر می تواند حرکت بیشتری نسبت به خود سواری داشته باشد. سواری از پهلو نزدیک می شود، به سمت صندلی می چرخد، پاها را قرار می دهد، بدن را پایین می آورد و در موقعیت خود قرار می گیرد. هر مرحله زمانی آسان تر می شود که ساختار اطراف فضای کافی برای حرکت طبیعی باقی بگذارد.

یک قسمت ورودی روشن می تواند به کاهش چرخش غیر ضروری کمک کند. لبه های صندلی، تکیه گاه بازوها و سکوهای پا نباید مانعی در اطراف نقطه ای که سوارکار باید بنشیند ایجاد کند. یک فرد باید بتواند به صندلی نزدیک شود بدون اینکه مجبور باشد همزمان چند قسمت را دور بزند.

تکیه گاه های بازو می تواند بر ورود نیز تأثیر بگذارد. سازه های ثابت ممکن است پشتیبانی مفیدی را در حین سواری فراهم کنند، اما موقعیت آنها می تواند ورود جانبی را راحت تر کند. بنابراین طراحان باید در نظر داشته باشند که چه زمانی یک تکیه گاه بازو باید در جای خود باقی بماند و چه زمانی باید از مسیر خارج شود.

قرار دادن پا مستحق توجه برابر است. پس از نشستن، سوارکار به فضای کافی نیاز دارد تا هر دو پا را در موقعیت طبیعی قرار دهد. فضای شلوغ پا می تواند زانوها را به سمت بالا وادار کند یا پاها را به سمت داخل بچرخاند و وضعیت کلی نشستن را تغییر دهد.

یک حوزه ورود عملی معمولاً موارد زیر را در نظر می گیرد:

نگاه کردن به حرکت ورودی کامل می‌تواند مشکلاتی را آشکار کند که ممکن است هنگام بازرسی هر جزء به طور جداگانه قابل مشاهده نباشند.

چگونه باید کنترل‌ها برای کاربر مناسب باشند

قرار دادن کنترل ارتباط نزدیکی با حرکت بازو دارد. یک سوارکار نباید صرفاً برای انجام یک تنظیم معمولی به جلو حرکت کند. رسیدن بیش از حد می تواند وضعیت شانه را تغییر دهد و باعث شود که بالاتنه از حالت نشستن راحت خارج شود.

شکل گرفتن نیز مهم است. دست‌ها به طور طبیعی در طول دوره‌های طولانی‌تر استفاده تغییر موقعیت می‌دهند، بنابراین گرفتن سفت یا نامناسب می‌تواند ناراحت‌کننده باشد. چیدمان دسته مفید به سوارکار مکانی ثابت برای نگه داشتن بدون نیاز به حرکت بیش از حد مچ دست می دهد.

طرح بندی کنترل باید به راحتی قابل تشخیص باشد. عملکردهایی که اغلب استفاده می شوند باید از کنترل های کمتر رایج قابل تشخیص باشند، به خصوص زمانی که سوارکار در طول سفر با محیطی ناآشنا سر و کار دارد. فاصله خالی می تواند به جلوگیری از تماس تصادفی بین کنترل های اطراف کمک کند.

یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان می‌تواند از کنترل‌هایی که بر اساس حرکت طبیعی دست قرار می‌گیرند، به جای قرار گرفتن در هر جایی که قاب فضای موجود را فراهم می‌کند، استفاده کند. طراحان می‌توانند محل استراحت دست‌ها را در وضعیت نشستن آرام در نظر بگیرند، سپس کنترل‌های معمولی را که معمولاً استفاده می‌شوند در دسترس راحت قرار دهند.

دید در طراحی انسان محور چه نقشی دارد

عملکرد خوب تا حدی به آنچه که یک سوارکار می تواند ببیند بستگی دارد. اطلاعات مهم باید در جایی قرار گیرد که بتوان آن را بدون فشار دادن سر و بالاتنه به یک زاویه ناخوشایند مشاهده کرد.

هنگامی که نور، حرکت اطراف یا شرایط سفر تغییر می کند، دید مهم می شود. نمایشگری که خواندن آن دشوار است ممکن است به حرکت مکرر سر نیاز داشته باشد، در حالی که نمادهای نامشخص می توانند برای شناسایی کنترل صحیح، توقفی را ایجاد کنند.

سازماندهی بصری ساده می تواند جستجوی غیر ضروری را کاهش دهد. در هنگام استفاده معمولی، کنترل‌هایی با اشکال واضح، نشانه‌های قابل خواندن و فاصله‌های معقول آسان‌تر قابل تشخیص هستند.

بنابراین طراحی انسان محور به راحتی فیزیکی محدود نمی شود. همچنین به این موضوع مربوط می‌شود که چگونه یک فرد می‌تواند تشخیص دهد که چه چیزی را لمس کند، دست‌ها را کجا قرار دهد، و هر کنترل چه کاری انجام می‌دهد. روروک مخصوص بچه ها که به وضوح از طریق طرح فیزیکی خود ارتباط برقرار می کند، می تواند عملکرد معمول را طبیعی تر کند.

چرا فضای پا و فاصله پا مهم است؟

هنگامی که یک اسکوتر در اطراف یک بدنه جمع و جور طراحی شده باشد، می توان به راحتی از فضای پا چشم پوشی کرد. با این حال، هنگامی که یک سوارکار می نشیند، فضای موجود در اطراف پاها و زانوها بر میزان طبیعی قرار گرفتن بدن تأثیر می گذارد.

یک ناحیه باریک پا ممکن است باعث شود پاها به سمت داخل بچرخند یا زانوها را مجبور به موقعیتی ناراحت کننده کند. فضای بیش از حد استفاده نشده می تواند وسیله نقلیه را بزرگتر کند بدون اینکه فایده ای واضح داشته باشد. یافتن یک تعادل معقول به جای قضاوت در مورد سطح زمین فقط بر اساس ظاهر نیاز به بررسی نحوه نشستن واقعی سوارکار دارد.

فاصله پا نیز باید با ساختار جلویی کار کند. چرخ‌ها، بخش‌های فرمان و سایر اجزا فضای اطراف پایین بدنه را اشغال می‌کنند، بنابراین موقعیت آن‌ها می‌تواند بر راحتی یک سوارکار تأثیر بگذارد. در طول یک گردش طولانی‌تر، توانایی حرکت اندکی پاها می‌تواند باعث شود که احساس محدودیت کمتری در نشستن داشته باشید.

موقعیت صندلی و محل قرارگیری پا به هم متصل هستند. حرکت صندلی به سمت جلو، فضای زانو را تغییر می دهد، در حالی که حرکت آن به عقب می تواند بر دسترسی به کنترل ها تأثیر بگذارد. بنابراین یک تغییر کوچک در یک منطقه ممکن است بر چندین قسمت از موقعیت سواری تأثیر بگذارد.

برای یک travel scooter, compact construction should leave enough usable space around the rider. A smaller folded form has little value during normal riding when the seated position feels cramped or forces unnecessary body movement.

چگونه طراحی تاشو می تواند از جابجایی آسان تر پشتیبانی کند

تا شدن معمولاً به عنوان یک ویژگی ذخیره سازی مورد بحث قرار می گیرد، اگرچه شامل حرکت انسان نیز می شود. یک سوارکار یا مراقب ممکن است نیاز داشته باشد به نقطه رهاسازی برسد، بخشی از قاب را حرکت دهد، صندلی را پایین بیاورد یا ساختار تا شده را محکم کند. هر حرکت باید با موقعیت طبیعی دست مطابقت داشته باشد.

یک نقطه تاشو که خیلی پایین باشد ممکن است به خمش مکرر نیاز داشته باشد. مکانیزم رهاسازی که در پشت قاب قرار دارد می‌تواند باعث شود کاربر بدنه را بچرخاند تا به آن برسد. چنین جزئیاتی ممکن است در طول توسعه محصول جزئی به نظر برسند، اما زمانی که فرآیند تاشو به طور منظم انجام شود، قابل توجه می شوند.

A اسکوتر 4 چرخ تاشو طراحی ها باید نحوه تعامل سوارکار با قاب را قبل و بعد از تا شدن در نظر بگیرند. چهار چرخ یک پایه سواری پایدار ایجاد می کنند، در حالی که ساختار تاشو باید از طریق یک مسیر کنترل شده حرکت کند. دستگیره ها، نقاط رهاسازی و بخش های متحرک باید بدون وادار کردن کاربر به موقعیت های نامناسب در دسترس باقی بمانند.

یک فرآیند تا کردن معقول می تواند دنباله ای ساده را دنبال کند:

• به یک منطقه رهاسازی با موقعیت واضح برسید
• قسمت مورد نظر را بدون نیروی بیش از حد حرکت دهید
• به صندلی و چارچوب اجازه دهید مسیر برنامه ریزی شده خود را دنبال کنند
• ساختار تا شده را ایمن کنید
• دسترسی به قطعات معمولی را راحت بگذارید

تا شدن نباید کاربر را ملزم به مبارزه با قاب کند. یک مسیر حرکتی صاف و موقعیت‌های واضح دست می‌تواند درک این فرآیند را آسان‌تر کند.

چرا طراحی انسان محور می تواند اقدامات غیر ضروری را کاهش دهد؟

طراحی ارگونومیک خوب اغلب از طریق اقداماتی که حذف می کند قابل مشاهده است. یک سوارکار نباید برای انجام تنظیمات معمولی چندین بار خم شود و همچنین نباید قبل از رسیدن به قطعه دیگر، یک قسمت را به طور مکرر حرکت دهد.

کاهش اقدامات غیر ضروری به معنای حذف هر کنترل دستی نیست. برخی اقدامات برای عملیات ایمن و کنترل شده ضروری است. هدف این است که حرکات مورد نیاز را واضح نشان دهید و آنها را در جایی قرار دهید که بدن بتواند آنها را به طور طبیعی انجام دهد.

به عنوان مثال، کنترلی که در دسترس قرار می گیرد می تواند از خم شدن مکرر جلوگیری کند. صندلی که اجازه ورود مستقیم را می دهد می تواند چرخش اضافی را کاهش دهد. یک نقطه تاشو نزدیک یک موقعیت راحت دست می تواند از خم شدن غیر ضروری جلوگیری کند.

پیشرفت های کوچک می توانند با هم کار کنند. صندلی، سکوی پا، دسته و پانل کنترل ممکن است هرکدام در صورت بازرسی به تنهایی قابل قبول به نظر برسند. پس از ترکیب، موقعیت آنها تعیین می کند که آیا سوارکار نیاز به کشش، چرخاندن یا تغییر موقعیت بدن در طول استفاده معمولی دارد یا خیر.

بنابراین طراحی انسان محور از مشاهده حرکت کامل به جای بررسی تک تک اجزا به صورت مجزا سود می برد.

کدام ویژگی‌ها را تولیدکنندگان باید با هم ارزیابی کنند

تولیدکنندگان می توانند با بررسی چندین قسمت به عنوان یک ناحیه کاربری، تصویر واضح تری به دست آورند. ارتفاع صندلی باید در کنار فضای ورودی در نظر گرفته شود، در حالی که موقعیت صندلی باید با فاصله کنترل و فاصله پا مطابقت داشته باشد.

طراحی تاشو در همین بحث برای تجهیزات مسافرتی تعلق دارد. یک سازه ممکن است در حین سواری به راحتی کار کند و همچنان در هنگام تا شدن نیاز به حرکت نامناسب داشته باشد. بررسی هر دو حالت کمک می کند تا مشخص شود که آیا طرح در طول سفر عملی می ماند یا خیر.

یک ارزیابی مفید می تواند دنباله عادی سوارکار را دنبال کند:

• به اسکوتر نزدیک شوید
• وارد صندلی شوید
• پاها را قرار دهید
• به کنترل ها برسید
• در صورت نیاز موقعیت را تنظیم کنید
• صندلی را ترک کن
• قاب را برای تا شدن آماده کنید

تماشای هر مرحله می‌تواند نشان دهد که کجا رسیدن، خم شدن، چرخش یا تغییر موقعیت غیرضروری رخ می‌دهد.

طراحی اسکوتر مسافرتی برای سالمندان می تواند از چنین رویکرد متمرکز بر کاربر سود ببرد. هدف اضافه کردن ویژگی ها به خاطر خود آنها نیست، و نه صرفاً کوچکتر کردن قاب. یک چیدمان متفکرانه به سوارکار رابطه واضح تری با صندلی، کنترل ها، ناحیه پا و ساختار تاشو می دهد.

طراحی ارگونومیک زمانی که قطعات به خوبی قرار گرفته باشند بی صدا کار می کند. یک سوارکار می تواند بدون تنظیم بیش از حد بنشیند، بدون کشش به کنترل ها برسد، پاها را بدون شلوغی قرار دهد و اسکوتر را بدون یک سری حرکات پیچیده برای ذخیره سازی آماده کند.

برای تولید کنندگان، چنین جزئیاتی جهت گیری مفیدی را در طول توسعه محصول ارائه می دهند. نگاه کردن به حرکت انسان می تواند به تصمیم گیری در مورد نسبت قاب، محل قرارگیری صندلی، مکان کنترل و دسترسی تاشو کمک کند. یک اسکوتر 4 چرخ تاشو می تواند برای سفر جمع و جور باقی بماند و در عین حال فضای کافی برای تعامل با سازه به روش طبیعی را در اختیار راننده قرار دهد.

ایده طراحی گسترده تر ساده است: تجهیزات باید متناسب با روش حرکت افراد باشد. وقتی اقدامات روزمره به تنظیمات ناخوشایند کمتری نیاز دارند، مدیریت سفر بدون تکیه بر ویژگی‌های غیر ضروری یا عملیات پیچیده آسان‌تر می‌شود.