سیستم های قدرت هیبریدی در صندلی های چرخدار چگونه محدودیت های حرکتی را برطرف می کنند؟

نحوه حرکت مردم در جهان در حال تغییر است. جایی که زمانی یک صندلی چرخدار صرفاً یک صندلی چرخدار بود، طراحی های امروزی - به ویژه از آینده نگری تولید کننده عمده ویلچر - ترکیب نبوغ مکانیکی، نیروی الکتریکی، بازخورد کاربر و مواد آینده نگر. نتیجه طیفی از دستگاه‌های تحرک است که دیگر معاوضه‌های قدیمی بین تلاش و مسافت، سهولت در فضای داخلی و قابلیت فضای باز، یا سبک شخصی و عملکرد عملی را نمی‌پذیرند.

واقعیت های تحرک روزانه

تحرک تقریباً بر هر بخش از زندگی تأثیر می گذارد: رسیدن به پیشخوان آشپزخانه، پیوستن به دوستان در یک کافه، شرکت در یک جلسه یا راه رفتن در مسیر جنگل. وقتی پاها نمی توانند فرد را به طور قابل اعتماد حمل کنند، ویلچر راه اصلی برای اتصال به آن تجربیات می شود. صندلی‌های دستی سنتی برای دهه‌ها به این منظور خدمت کرده‌اند، اما محدودیت‌های واضحی را برای انرژی، مسافت و زمین ایجاد می‌کنند. کاربران اغلب چرخه‌ای آشنا را توصیف می‌کنند - گردش‌های کوتاه قابل کنترل هستند، گردش‌های طولانی‌تر باعث خستگی شانه‌ها می‌شوند و زمین ناهموار می‌تواند پیشرفت را به طور کامل متوقف کند. صندلی های برقی بسیاری از تلاش های فیزیکی را از بین می برند، اما ملاحظات جدیدی را معرفی می کنند: وزن، برد باتری، و از دست دادن تمرین سبکی که پیشرانه دستی فراهم می کند.

فناوری هوشمند به عنوان یک لایه پشتیبان

صندلی‌های چرخدار مدرن به طور فزاینده‌ای شامل حسگرها، اتصالات و اتوماسیون متوسط هستند - نه برای جایگزینی کاربر، بلکه برای کاهش موانع غیر ضروری. آشکارسازهای ساده می توانند در مورد یک قدم یا محدود کردن جلو هشدار دهند. سنسورهای اینرسی متوجه می شوند که چرخ در زمین ناهموار بلند می شود و قدرت را برای حفظ تعادل تنظیم می کنند. خدمات مکان یابی می توانند کاربر را در یک ساختمان بزرگ راهنمایی کنند یا مسیر خانه را به خاطر بسپارند. عملکردهای مرتبط با سلامتی زمان نشستن را ردیابی می‌کنند، هشدار می‌دهند زمانی که وضعیت بدن به مدت طولانی در یک جهت تغییر می‌کند، یا سطوح فعالیت را ثبت می‌کنند که می‌تواند با یک درمانگر به اشتراک گذاشته شود. هیچ یک از این ابزارها بر تجربه تسلط ندارند. آن‌ها تا زمانی که نیاز باشد، بی‌صدا در پس‌زمینه می‌نشینند، بسیار شبیه کیسه‌های هوا در خودرو.

ورودی صوتی و لینک های تلفن هوشمند نیز کاربردی شده اند. یک فرمان گفتاری می تواند ارتفاع یا شیب صندلی را تنظیم کند، در حالی که یک برنامه می تواند تنظیمات سرعت را قبل از ورود به یک فضای شلوغ تغییر دهد. هدف همیشه یکسان است: کنترل را به کاربر بدهید و در عین حال موانع کوچک و تکراری را که در طول یک روز اضافه می‌شوند، حذف کنید.

برق: آزادی با پرسش های جدید

ویلچرهای برقی دستاوردهای واضحی در برد و کاهش تلاش به همراه داشته است. یک بار شارژ باتری می تواند مسافت هایی را پوشش دهد که حتی یک کاربر دستی قوی را خسته می کند. جوی استیک یا کنترل های جایگزین عملکرد را برای افرادی با قدرت بازوی محدود امکان پذیر می کند. با این حال، طرح‌های الکتریکی خالص سنگین‌تر هستند، حمل‌ونقل آن در ماشین سخت‌تر است و گاهی اوقات در زمین‌های بسیار ناهموار احساس کمتری حس می‌کنند. عمر باتری همچنان یک نگرانی روزانه است، و توجیه قیمت خرید بالاتر برای کسی که هنوز هم در برخی مواقع قدرت بازوی قابل استفاده دارد، دشوار است.

ویلچر هیبریدی: انتخاب حالت مناسب برای لحظه

ویلچر هیبریدی به کاربر این امکان را می دهد که لحظه به لحظه تصمیم بگیرد که به صورت دستی فشار دهد یا کمک برقی را درگیر کند. در یک کف راهرو صاف، حالت دستی صندلی را روشن نگه می دارد و ورزش مفیدی را به شما می دهد. در یک رمپ طولانی یا مسیر سنگریزه، لمس یک سوئیچ دقیقاً در جایی که نیاز است، برق را اضافه می کند. سیستم‌های هیبریدی یکپارچه به نظر می‌رسند: انتقال بین حالت‌ها بدون مکث‌های ناخوشایند اتفاق می‌افتد، و اجزای اضافه شده یک صندلی دستی چابک را به یک صندلی الکتریکی حجیم تبدیل نمی‌کنند.

چندین رویکرد عملی از این ایده پدید آمده است:

• واحدهای برق اضافی که به یک قاب دستی موجود متصل می شوند و در صورت عدم نیاز می توانند در عرض چند ثانیه جدا شوند.
• موتورهای هاب داخلی که تا زمان فعال شدن تقریبا نامرئی می مانند و خطوط تمیز و وزن کم صندلی دستی را حفظ می کنند.
• سیستم‌هایی که تلاش را احساس می‌کنند و به اندازه کافی کمک می‌کنند تا حجم کار را راحت نگه دارند، که گاهی اوقات «قدرت بر حسب تقاضا» نامیده می‌شود.

ارزش این طرح ها در روتین های واقعی به وضوح نشان می دهد. ممکن است یک دانشجوی دانشگاه به صورت دستی در محوطه دانشگاه بچرخد تا فعال بماند، سپس برای بازگشت در سربالایی وقتی خستگی وارد شد، برق را تغییر دهد. فردی که در یک محله تپه‌ای زندگی می‌کند می‌تواند بدون خرید صندلی برقی تمام وقت، سلامت شانه‌های خود را در خیابان‌های شیب‌دار حفظ کند. این انعطاف‌پذیری همچنین عمر باتری را افزایش می‌دهد، زیرا انرژی تنها زمانی استفاده می‌شود که واقعا مفید باشد.

مفاهیم جایگزینی که در فرم تجدید نظر می کنند

در حالی که طرح‌های ترکیبی ایده‌های موجود را اصلاح می‌کنند، مفاهیم جایگزین شکل و عملکرد اصلی ویلچر را زیر سوال می‌برند.

ویلچرهای ایستاده امکان جابجایی نرم از حالت نشسته به حالت ایستاده را فراهم می کنند. اثرات سلامتی - گردش خون بهتر، استخوان‌های قوی‌تر، تنفس راحت‌تر - به خوبی ثبت شده است، اما کاربران همچنین در مورد مزایای اجتماعی صحبت می‌کنند: مکالمه در سطح چشم، رسیدن به یک قفسه بلند، یا به سادگی احساس کمتر «نشستن» در اتاقی پر از افراد ایستاده.

ویلچرهای تمام زمینی و ساحلی از لاستیک‌های پهن‌تر و کم‌فشار یا سیستم‌های ردیابی برای عبور از مسیرهای چمن، ماسه یا جنگل استفاده می‌کنند. این صندلی‌ها به‌جای اینکه محیط را مجبور کنند با رمپ‌ها و سطوح صاف سازگار شوند، به کاربر اجازه می‌دهند تا با شرایط خاص خود با مناظر روبرو شود.

فریم های مدولار جهت دیگری را می گیرند. یک صندلی تک پایه بسته به برنامه روز می تواند مجموعه چرخ ها، صندلی ها یا ماژول های برق مختلف را بپذیرد. یک پیکربندی برای اداری و حمل و نقل عمومی کار می کند. دیگری چرخ های ناهموار را برای آخر هفته در فضای باز عوض می کند. صندلی به جای اینکه هر چند سال یکبار به طور کامل تعویض شود، با کاربر رشد می کند و تغییر می کند.

طراحی مجدد ارگونومیک و زیبایی شناختی نیز اهمیت دارد. صندلی هایی که در حرکت هماهنگ کج می شوند و می خوابند آسیب های فشاری را کاهش می دهند. فریم های ساخته شده از کامپوزیت های سبک وزن، تلاش برای بلند کردن صندلی را به داخل خودرو کاهش می دهند. انتخاب رنگ، شکل‌های ساده و مارک قابل جابجایی به دستگاه اجازه می‌دهد تا سبک شخصی را به جای نیازهای پزشکی منعکس کند.

لایه های کمکی که توانایی را افزایش می دهند، نه جایگزین می کنند

فناوری زمانی کار می‌کند که آنچه را که یک فرد می‌تواند انجام دهد، تقویت کند.

ردیابی چشم و جرعه جرعه و پف کردن، حرکت با قدرت را برای افراد با حرکت بسیار محدود کنترل می کند. سیستم‌های آرایه سر، حرکات کوچک سر را به فرمان دقیق تبدیل می‌کنند. رابط های مغز و کامپیوتر، اگرچه هنوز زود است، اما به تعدادی از کاربران این امکان را می دهد که تنها با فکر در تنظیمات کنترل شده، ویلچر را برانند.

کنترل محیطی یکی دیگر از زمینه های در حال رشد است. ویلچری که می تواند درب اتوماتیک را باز کند، نور اتاق را تنظیم کند یا با یک فرمان با آسانسور تماس بگیرد، ده ها ناراحتی کوچک را هر روز برطرف می کند.

سیستم‌های جلوگیری از موانع از حسگرهای اولتراسونیک یا لیزری استفاده می‌کنند تا اگر چیزی وارد مسیر شود، صندلی را به آرامی کند می‌کنند - در راهروهای شلوغ یا زمانی که دید کم است مفید است. برخلاف استقلال کامل، این سیستم ها به جای اینکه کنترل را به دست بگیرند، به عنوان یک جفت چشم اضافی عمل می کنند.

نگاهی به تحولات عملی آینده

چندین روند واقع بینانه در حال حاضر شکل گرفته اند:

• باتری‌هایی که سریع‌تر شارژ می‌شوند و بدون افزایش وزن، عمر طولانی‌تری دارند.
• موادی که استحکام را با جرم کم ترکیب می‌کنند و کار با صندلی‌های دستی و برقی را آسان‌تر می‌کنند.
• نقاط اتصال استاندارد شده، بنابراین لوازم جانبی-افزونه‌های برق، مکانیسم‌های ایستاده، چرخ‌های مختلف- بین صندلی‌ها به همان شکلی که لنزها در دوربین تعویض می‌شوند، تعویض کنید.
• برنامه های بازیافت و ساخت و ساز بادوام که صندلی ها را برای مدت طولانی تری در حال استفاده نگه می دارد و ضایعات را کاهش می دهد.
• فرآیندهایی را طراحی کنید که به جای فرضیات آزمایشگاهی، با آزمایش‌های کاربر گسترده شروع و پایان می‌یابند.

هزینه و مقررات همچنان بزرگترین موانع هستند. اجزای پیشرفته قیمت اولیه را افزایش می دهند و فرآیندهای تایید برای ویژگی های جدید ممکن است سال ها طول بکشد. بسیاری از کاربران به بیمه یا بودجه دولتی متکی هستند که به کندی به روز می شود. بودجه خلاق - دستگاه‌های اجتماعی مشترک، برنامه‌های اجاره برای نیازهای کوتاه‌مدت، و طرح‌های صدور گواهینامه دست دوم - پاسخ‌های جزئی ارائه می‌دهند در حالی که مقرون‌به‌صرفه‌تر بهبود می‌یابد.

قرار دادن کاربران در مرکز

هر پیشرفت موفقیت آمیزی در این زمینه به گفتگوی پایدار با افرادی که واقعاً از ویلچر استفاده می کنند، بازمی گردد. مهندسان ممکن است راه‌حل‌های فنی ظریفی را پیشنهاد کنند، اما فقط کاربران می‌توانند بگویند که آیا یک ویژگی در عجله صبح سه‌شنبه کمک می‌کند یا به سادگی پیچیدگی را اضافه می‌کند.

کارگاه‌های طراحی مشترک، برنامه‌های وام بلندمدت برای نمونه‌های اولیه، و کانال‌های بازخورد باز جایگزین مدل قدیمی‌تر شده‌اند که در آن شرکتی به‌صورت خصوصی طراحی می‌کرد و سپس به پذیرش امیدوار بود. هنگامی که یک مکانیسم شیب جدید، موقعیت جوی استیک یا قرار دادن باتری شش ماه از زندگی روزمره با طیف وسیعی از کاربران زنده بماند، جایگاه خود را به دست می آورد.

درمانگران، مراقبان، و اعضای خانواده دیدگاه ارزشمندی را ارائه می دهند، اما تصمیم نهایی در مورد اینکه چه چیزی درست است به فردی بستگی دارد که روی صندلی می نشیند. این اصل - ساده، بدیهی، و در عین حال گاهی نادیده گرفته می شود - کل تکامل دستگاه های متحرک مدرن را هدایت می کند.

چرا ویلچر Sweetrich را انتخاب کنید؟

دستگاه های کمکی دیگر فقط برای بردن افراد از مکانی به مکان دیگر نیستند. آن‌ها به افراد کمک می‌کنند انرژی خود را روی چیزهایی متمرکز کنند که واقعاً در زندگی مهم است، به مناطقی که قبلاً غیرقابل دسترس بودند برسند و فردیت خود را از طریق حرکت بیان کنند. ویلچرهای هیبریدی انعطاف پذیری واقعی را برای پاسخگویی به نیازهای روز در حال تغییر ارائه می دهند. ویلچرهای تاشو سنتی تنها راه حل نیستند. فن آوری های کمکی اصطکاک را کاهش می دهند و در عین حال کنترل کاربر را تضمین می کنند.

شرکت هایی با فلسفه «کاربر محور» آینده فراگیرتری را شکل می دهند. Sweetrich بر پیشرفت های ملموس تمرکز می کند، نه ترفندها، و آنها را قادر می سازد تا به طور مداوم راه حل هایی را ارائه دهند که مردم هر روز از آنها استفاده می کنند، چه برای رفت و آمد روزانه یا تعطیلات آخر هفته.