چگونه یک طراحی پایین قدم به یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان کمک می کند

سوار شدن به اسکوتر قبل از رسیدن بدنه به صندلی شروع می شود. پاها باید به چارچوب نزدیک شوند، پاها باید از فضای موجود عبور کنند و بدن باید به حالت نشسته ثابت حرکت کند. برای سالمندان، این توالی می تواند تحت تأثیر ارتفاع و شکل قاب بین جلو و صندلی باشد. یک قدم پایین در طراحی این قسمت از اسکوتر را تغییر می دهد. این طرح به جای نیاز به عبور پا از روی یک قاب برجسته، مسیری پایین تر و بازتر را به داخل قسمت نشیمنگاه ایجاد می کند. تفاوت ممکن است ساده به نظر برسد، اما حرکتی که در سوار شدن و پیاده شدن از اسکوتر وجود دارد را تغییر می دهد. برای یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان، قسمت ورودی در کنار صندلی و فرمان سزاوار توجه است. نحوه چیدمان این قطعات تعیین می کند که سوارکار چگونه به اسکوتر نزدیک می شود، پاها را قرار می دهد و روی صندلی قرار می گیرد.

طراحی مرحله پایین چه چیزی را تغییر می دهد؟

ساختار پایین پله ای یک گذرگاه باز بین بخش جلو و صندلی ایجاد می کند. قاب پایینی در طول مسیر پاها به همان اندازه بالا نمی رود و به سوارکار اجازه می دهد تا بدون بلند کردن پا روی یک مانع بزرگ به صندلی نزدیک شود. این حرکت حرکت را از یک اقدام مرحله‌ای به یک عمل گام‌به‌گام مستقیم‌تر تغییر می‌دهد.

این تفاوت زمانی آشکارتر می شود که نحوه نزدیک شدن یک سوارکار به اسکوتر را در نظر بگیریم. با یک قاب مرکزی برجسته، پا باید قاب را پاک کند قبل از اینکه بدن بتواند به ناحیه صندلی حرکت کند. با یک گذرگاه پایین تر، پا می تواند در فضای باز حرکت کند در حالی که بدن به حالت ایستاده طبیعی خود نزدیک تر است.

طراحی شامل چندین منطقه مرتبط است:

• ارتفاع ورودی بر میزان نیاز پا برای بلند کردن تأثیر می گذارد.
• عرض باز شدن بر روی آزادانه حرکت پاها تأثیر می گذارد.
• موقعیت طبقه تعیین می کند که پاها پس از ورود کجا قرار می گیرند.
• مکان صندلی بر حرکت نهایی از ایستادن تا نشستن تأثیر می گذارد.
• موقعیت فرمان، فضای موجود برای بالاتنه را شکل می دهد.

این بخش ها باید با هم کار کنند. باز شدن کم به خودی خود کل تجربه ورود را تعیین نمی کند. ساختار اطراف نیز بر میزان آسانی حرکت بدن در فضای موجود تأثیر می گذارد.

ایده اصلی همچنان ساده است: انسداد کمتر در ناحیه ورودی مرکزی به پاها اجازه می دهد مسیر مستقیم تری را دنبال کنند.

چگونه یک مسیر ورودی پایین بر حرکت پا تأثیر می گذارد؟

حرکت پا بخش مهمی از سوار شدن به اسکوتر است. قبل از اینکه بدن بتواند روی صندلی بنشیند، پا باید به سمت جلو، به پهلو یا از طریق دهانه مرکزی حرکت کند. یک مسیر ورودی کمتر می تواند میزان بلند کردن مورد نیاز در طول این حرکت را کاهش دهد. این می تواند مفید باشد زمانی که یک سوارکار ترجیح می دهد هنگام تغییر موقعیت، پاها را نزدیک به زمین نگه دارد.

پا می تواند به جای بلند کردن پا روی قسمت بالا رفته از دهانه پایینی عبور کند. نسبت های مختلف بدن نیز بر این حرکت تأثیر می گذارد. طول پاها، ارتفاع نشستن و حالت عادی راه رفتن بین سوارکاران یکسان نیست. چارچوبی که مسیر پایین‌تری را فراهم می‌کند، به پاها فضای بیشتری می‌دهد تا مسیری راحت به داخل صندلی پیدا کنند.

فضای باز همچنین می تواند محل قرارگیری پا را راحت تر دیده شود. هنگامی که قاب پایینی ناحیه مرکزی را مسدود نمی کند، رابطه بین پاها و کف واضح تر می شود. این در طول یک دنباله ساده مهم است: نزدیک شدن → مرحله به مرحله → قرار دادن پاها → چرخش به سمت صندلی → نشستن

هر مرحله شامل یک تغییر کوچک در وضعیت بدن است. یک مسیر با انسداد کمتر می‌تواند باعث شود که این تغییرات به جای نیاز به یک حرکت بلند کردن قابل توجه بین آن‌ها، ارتباط بیشتری ایجاد کند.

هنگام ترک صندلی نیز همین اصل صادق است. پاها باید به حالت ایستاده برگردند و فضای موجود بر نحوه مستقیم این حرکت تأثیر می گذارد.

چرا گام در منطقه قبل از نشستن مهم است؟

فرآیند ورود با نشستن شروع نمی شود. با نزدیک شدن به اسکوتر شروع می شود. یک سوارکار ممکن است قبل از حرکت به سمت صندلی جلو یا کنار اسکوتر بایستد. موقعیت قاب جلو، فرمان و صندلی تعیین می کند که چقدر فضا برای این رویکرد در دسترس است.

اگر قاب مرکزی قسمت بزرگی از مسیر پایینی را اشغال کند، پاها مسیرهای کمتری به داخل قسمت نشیمن دارند. یک گام کم در طراحی گذرگاه واضح تری ایجاد می کند. پاها می توانند قبل از اینکه بدن به سمت صندلی بچرخد به ناحیه باز حرکت کنند.

این تمایز کوچک اما از منظر طراحی معنادار است. روروک مخصوص بچه ها جزئی از توالی حرکت می شود تا مانعی که باید برطرف شود.

فرمان در اینجا مرتبط باقی می ماند. یک ناحیه ورودی کم نیاز به فضای اطراف کافی دارد تا قسمت بالایی بدن بدون ایجاد درگیری با ناحیه فرمان حرکت کند. وضعیت صندلی نیز مهم است زیرا حرکت نهایی نشستن به فاصله بین وضعیت ایستاده و صندلی بستگی دارد.

به همین دلیل، منطقه ورودی باید به عنوان یک فضای کامل به جای یک بخش کم فریم منفرد در نظر گرفته شود.

چگونه طراحی Low Step Through می تواند به هنگام ترک اسکوتر کمک کند؟

پیاده شدن از اسکوتر حرکت را معکوس می کند، اما توالی آن دقیقاً یکسان نیست. بدن در حالت نشسته شروع می شود. پاها باید به حالت ایستاده حرکت کنند، پاها باید از فضای موجود عبور کنند و سپس بدن از صندلی بلند شود.

یک دهانه مرکزی پایین تر می تواند فضای بیشتری را در طول این انتقال به پاها بدهد. به جای بلند کردن پا روی یک قسمت بالا، پا می تواند در فضای پایین حرکت کند در حالی که بدن به سمت حالت ایستاده حرکت می کند.

این یک رابطه مفید بین صندلی و سطح زمین ایجاد می کند. پاها قبل از اینکه بدن بلند شوند نیاز به مکان روشنی برای حرکت دارند.

چندین جزئیات طراحی بر این فرآیند تأثیر می گذارد:

• صندلی باید فضای عملی برای پاها باقی بگذارد.
• سطح زمین نباید حرکت پا را بی جهت مسدود کند.
• ساختار جلویی باید یک گذرگاه قابل استفاده از خود باقی بگذارد.
• فرمان باید در طول انتقال از بدنه دور بماند.

بنابراین فضای ورودی یکسان دو حرکت متفاوت را انجام می دهد. مسیر ورود به صندلی و مسیر برگشت از صندلی را پشتیبانی می کند. این نقش دوگانه یکی از دلایلی است که یک پله پایین در ساختار می تواند تأثیری فراتر از ارتفاع قاب ساده داشته باشد.

آیا چیدمان پله پایین وضعیت نشستن را تغییر می دهد؟

ساختار ورودی می تواند روی جایی که سوارکار قبل از نشستن می ایستد، تأثیر بگذارد، که به نوبه خود بر وضعیت نشستن نهایی تأثیر می گذارد. قسمت جلو بازتر به پاها اجازه می دهد تا قبل از اینکه بدن به سمت صندلی پایین بیاید، به موقعیت مناسبی بروند. این می تواند انتقال از ایستادن به نشستن را مستقیم تر کند.

پس از نشستن، پاها همچنان به یک وضعیت استراحت عملی نیاز دارند. فاصله بین صندلی، کف، و فرمان تعیین می کند که قسمت پایین و بالاتنه چگونه قرار می گیرد.

بنابراین یک ساختار پله پایین باید همراه با صندلی در نظر گرفته شود تا اینکه به عنوان یک ویژگی قاب جداگانه در نظر گرفته شود.

برای یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان، این رابطه به ویژه مرتبط است زیرا ممکن است در طول فعالیت های روزمره به طور مکرر به اسکوتر نزدیک شده و رها شود. ساختار ورود به بخشی از یک روال فیزیکی آشنا تبدیل می شود.

طراحی نیازی به تحمیل یک وضعیت نشستن ندارد. درعوض، می‌تواند فضای باز کافی برای سواران مختلف فراهم کند تا با توجه به تناسبات و عادات بدن خود به موقعیتی راحت بروند.

این امر به طور طبیعی به ملاحظات بعدی منتهی می‌شود: وقتی که قابلیت حمل و چیدمان چهار چرخ نیز بخشی از طراحی اسکوتر است، چگونه ساختار ورودی یکسان باید کار کند.

چگونه طراحی به یک اسکوتر تاشو 4 چرخ مربوط می شود؟

یک اسکوتر 4 چرخ تاشو نیاز به دو موقعیت مختلف دارد. در طول سفر، قاب باید فضای ثابتی برای نشستن و سواری فراهم کند. در حین ذخیره سازی یا حمل و نقل، قسمت هایی از قاب باید به ترتیب فشرده تر حرکت کنند.

طراحی پله پایین به سمت سواری این رابطه تعلق دارد. این یک مسیر باز بین بخش جلو و صندلی ایجاد می کند، در حالی که ساختار تاشو باید آن فضا را در هنگام مونتاژ اسکوتر برای استفاده حفظ کند.

طرح چهار چرخ نیز بر شکل قاب پایینی تأثیر می گذارد. چرخ‌های جلو، چرخ‌های عقب، سطح زمین و صندلی همگی موقعیت‌های خاصی را اشغال می‌کنند. یک مرحله از بازشو باید در اطراف این قسمت ها قرار گیرد بدون اینکه مسیر ورودی را به طور غیر ضروری باریک کند.

الزامات تاشو می تواند توجه دیگری را اضافه کند. یک جزء قاب که در حین تا شدن حرکت می کند باید در هنگام ورود و خروج عادی از مسیر خارج شود. در عین حال، آرایش تاشو نباید مستلزم پر شدن قسمت پایین ورودی با قطعات ساختاری اضافی باشد.

این یک تعادل طراحی مفید ایجاد می کند:

• موقعیت سواری: مسیر روشنی برای پاها فراهم می کند.
• موقعیت تا شده: اجازه می دهد تا قاب فشرده تر شود.
• طرح چرخ: از اسکوتر پشتیبانی می کند در حالی که فضای عملی در اطراف پاها باقی می گذارد.
• فضای صندلی: زمانی که روروک مخصوص بچه ها آماده استفاده است در دسترس باقی می ماند.

بنابراین مفهوم مرحله پایین نیازی به رقابت با قابلیت حمل ندارد. هر دو را می توان در یک آرایش فریم در نظر گرفت.

چه چیزی نیاز به کار با هم در اطراف مرحله از طریق منطقه دارد؟

دهانه پله ای ممکن است مانند یک بخش از قاب به نظر برسد، اما چندین جزء فضای اطراف آن را شکل می دهند. صندلی محل استقرار بدن پس از ورود را تعیین می کند. سطح کف به پاها مکانی برای حرکت و استراحت می دهد. فرمان، فضای اطراف بدنه بالایی را مشخص می کند، در حالی که قاب جلویی شکل گذرگاه را تعیین می کند.

چیدمان چرخ ها نیز اثر غیر مستقیم دارد. چرخ‌های جلو باید خارج از مسیر معمولی پای راننده باقی بمانند، در حالی که قاب پایینی باید بخش‌های جلو و عقب اسکوتر را به هم متصل کند.

هیچ جزء واحدی کل حرکت را تعیین نمی کند. یک بخش کم فریم ممکن است یک گذرگاه باز ایجاد کند، اما گذر همچنان به فضای اطراف کافی برای مفید بودن نیاز دارد. به عنوان مثال، یک قسمت ورودی کم با فضای محدود در کنار صندلی ممکن است حرکت عملی مشابهی را به عنوان یک قاب پایین‌تر با چیدمان اطراف بازتر ارائه ندهد.

موقعیت فرمان نیز می تواند نحوه نزدیک شدن بالاتنه به صندلی را تغییر دهد. به همین دلیل است که طراحی مرحله به مرحله بهتر است به عنوان یک آرایش فضایی به جای اندازه گیری ساده ارتفاع قاب مشاهده شود.

چرا یک فضای ورودی باز برای موقعیت های مختلف روزانه مفید است؟

یک اسکوتر همیشه از یک جهت نزدیک نمی شود. زمانی که اسکوتر در داخل خانه پارک می‌شود، در کنار یک پیاده‌رو قرار می‌گیرد یا در نزدیکی جسم دیگری قرار می‌گیرد، ممکن است فضای موجود تغییر کند. یک ناحیه ورودی بازتر به پاها آزادی عمل می دهد تا در هنگام تغییر زاویه نزدیک شدن، تنظیم شوند.

سوارکار می تواند به جای نیاز به یک موقعیت گام به گام دقیق، از طریق مسیری عریض تر و پایین تر به محل نشستن حرکت کند.

هنگامی که روروک مخصوص بچه‌ها در نزدیکی میز، دیوار، درگاه یا اشیاء دیگر توقف می‌کند، این موضوع می‌تواند اهمیت داشته باشد. فضای اطراف ممکن است نحوه چرخش بدن را قبل از نشستن محدود کند. یک گذرگاه مرکزی پایین تر می تواند میزان حرکت پا را که برای پاک کردن قاب لازم است کاهش دهد.

همین ایده هنگام ترک اسکوتر نیز صدق می کند. بسته به فضای موجود در اطراف وسیله نقلیه ممکن است پاها کمی متفاوت حرکت کنند.

طراحی یک پله پایین نیاز به فضای اطراف کافی را برطرف نمی کند. بلکه به پایین تنه مسیری محدودتر در فضای موجود می دهد.

برای یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان، این می‌تواند ساختار ورودی را به جای یک موقعیت خاص سواری، به روال‌های معمولی مرتبط کند.

چگونه باید یک پله پایین طراحی با قاب اسکوتر متعادل شود؟

پایین آوردن ناحیه ورودی به چیزی بیش از حذف مواد از قاب مرکزی نیاز دارد. این قاب همچنان باید بخش‌های جلو و عقب را به هم متصل کند، صندلی را پشتیبانی کند و سایر اجزای مورد نیاز برای سواری معمولی را در خود جای دهد. بنابراین فضای باز باید در ساختار کلی ایجاد شود.

این تعادل می تواند شامل چندین ملاحظات باشد:

• صندلی به پشتیبانی کافی در بالای قسمت ورودی باز نیاز دارد.
• کف باید یک سطح کاربردی برای پاها فراهم کند.
• ساختار جلویی باید مسیر کافی برای پاها ایجاد کند.
• آرایش چرخ باید با قاب پایینی سازگار بماند.
• اجزای تاشو نباید در طول استفاده معمولی فضای ورودی را اشغال کنند.

برای اسکوترهای قابل حمل، این رابطه بیشتر قابل توجه می شود زیرا ممکن است یک قاب یکسان نیاز به انجام وظایف مختلفی در طول سواری و ذخیره سازی داشته باشد. هنگامی که اسکوتر در حال نگهداری است، ممکن است یک قطعه نیاز به حرکت یا جمع شدن داشته باشد، اما زمانی که اسکوتر در حال استفاده است، ایمن باقی بماند.

مسیر ورودی کم باید پس از باز شدن قاب در موقعیت سواری خود روشن باقی بماند. این به این معنی است که منطقه مرحله‌ای صرفاً یک بخش خالی نیست. این یک فضای برنامه ریزی شده است که توسط موقعیت اجزای اطراف ایجاد می شود.

هدف طراحی یک گذر مفید بدون پیچیده کردن بقیه قاب است.

طراحی Low Step Through برای اسکوتر مسافرتی برای سالمندان به چه معناست؟

یک پله پایین در ساختار، نحوه نزدیک شدن سوارکار به صندلی را تغییر می دهد. تفاوت اصلی در مسیر طی شده توسط پاها است. به جای بلند کردن پا روی یک قاب مرکزی برجسته، پا می تواند از دهانه پایین تر حرکت کند. این می تواند انتقال از ایستادن به نشستن را مستقیم تر کند، در حالی که یک مسیر عملی برای پاها هنگام ترک صندلی ایجاد می کند.

اثر فراتر از نقطه ورود ادامه می یابد. موقعیت صندلی، فضای کف، محل قرارگیری فرمان و شکل قاب جلو، همگی بر نحوه استفاده از دهانه تأثیر می‌گذارند. برای یک اسکوتر مسافرتی برای سالمندان ، این روابط می توانند بخشی از قابلیت استفاده روزمره شوند.

سوار شدن بر روی اسکوتر، نشستن در صندلی، قرار دادن پاها و خروج از صندلی حرکات مرتبط هستند. فریمی که مسیر روشنی را فراهم می کند می تواند این حرکات را بدون افزودن ویژگی های نامرتبط پشتیبانی کند.

همین اصل را می توان در مورد الف نیز اعمال کرد اسکوتر 4 چرخ تاشو . چیدمان چهار چرخ و ساختار تاشو فضای مورد نیاز خود را ایجاد می کند، اما قسمت ورودی همچنان باید زمانی که اسکوتر برای سفر آماده است، کاربردی باقی بماند.

بنابراین، طراحی گام به گام پایین کمتر به ایجاد یک بخش پایین از قاب است و بیشتر در مورد شکل دادن به یک مسیر قابل استفاده بین ایستادن و نشستن است. وقتی صندلی، کف، فرمان، چرخ‌ها و قاب با هم در نظر گرفته شوند، فضای ورودی به بخش مهمی از طراحی کلی اسکوتر تبدیل می‌شود.